تاریخچه اینترنشنال LT؛ جانشین شایسته پرو استار

جاده‌های بی‌پایان آمریکای شمالی، جایی که افق با جاده یکی می‌شود، همواره میدان نبردی برای غول‌های خودروسازی بوده است. در این میان، رانندگان تریلی که هفته‌ها دور از خانه زندگی می‌کنند، به چیزی فراتر از یک وسیله نقلیه نیاز دارند؛ آن‌ها به یک شریک قابل‌ اعتماد نیاز دارند که در سرمای آلاسکا و گرمای تگزاس تنهایشان نگذارد.

برای سال‌ها، برند «اینترنشنال» (International) نماد این اعتماد بود، اما طوفانی از مشکلات فنی در اوایل دهه ۲۰۱۰، این اعتماد را خدشه‌دار کرد. کمپانی نَوی‌ اِستار (Navistar) در لبه پرتگاه بود و برای بقا به یک منجی نیاز داشت؛ قهرمانی که بتواند شکوه از دست رفته را بازگرداند. نام این منجی، سری LT بود.

در این مقاله از پایه یک، قصد داریم داستان جذاب و شنیدنی ظهور مدل اینترنشنال LT را روایت کنیم؛ کامیونی که فقط یک مدل جدید نبود، بلکه پاسخی محکم به تمام منتقدان و راه نجات یکی از قدیمی‌ترین سازندگان کامیون در جهان محسوب می‌شد.

داستان LT، روایتی از شنیدن صدای رانندگان، مهندسی مجدد و بازگشت عقاب اینترنشنال به اوج آسمان رقابت با فریت‌لاینر و کنورث است. بیایید ببینیم چگونه این کامیون مدرن، توانست جای پای سلف خود یعنی مدل پرو استار را محکم کند.

میراث پرو استار و طوفانی که تغییر را اجتناب ‌ناپذیر کرد

برای درک عظمت کاری که مدل LT انجام داد، ابتدا باید به گذشته برگردیم؛ به سال ۲۰۰۶، زمانی که مدل «پرو استار» (ProStar) با هیاهوی بسیار متولد شد. پرو استار در زمان خودش انقلابی در زمینه آیرودینامیک بود و با آن انحناهای خاص بدنه، وعده کاهش مصرف سوخت چشمگیری را می‌داد.

اما مشکل جای دیگری بود؛ استراتژی غلط کمپانی نوی استار در استفاده از موتورهای MaxxForce با سیستم EGR (بدون استفاده از ادبلو)، پاشنه آشیل این عقاب زیبا شد. خرابی‌های پی‌درپی موتور و خواب‌های طولانی در تعمیرگاه، داد رانندگان را درآورد و بسیاری از شرکت‌های حمل‌ونقل به سمت رقبا رفتند.

اگرچه پرو استار از نظر طراحی بدنه و فضای داخلی نسبت به یک کامیونت یا کشنده‌های قدیمی‌تر بسیار جادارتر و مدرن‌تر بود، اما لقب غیر قابل‌ اعتماد مثل بختک روی آن افتاده بود. نوی استار متوجه شد که صرفا بهبود دادن پرو استار کافی نیست؛ آن‌ها باید ذهنیت بازار را تغییر می‌دادند.

آن‌ها به ماشینی نیاز داشتند که دی‌ان‌ای (DNA) آیرودینامیک پرو استار را حفظ کند، اما قلبی سالم و روحی تازه داشته باشد. اینجا بود که پروژه Horizon کلید خورد؛ پروژه‌ای محرمانه که هدفش ساخت جانشینی بود که دیگر راننده را در جاده نگذارد. اینترنشنال LT قرار بود خط بطلانی بر خاطرات تلخ گذشته بکشد و عصر جدیدی از کارایی را آغاز کند.

تولد LT؛ وقتی مهندسان پای درد دل رانندگان نشستند

سرانجام در اواخر سال ۲۰۱۶، انتظارها به پایان رسید و اینترنشنال در لاس‌وگاس از سری LT (مخفف Line Haul Transport) رونمایی کرد. اما این یک رونمایی معمولی نبود؛ نوی استار ادعا می‌کرد که این خودرو حاصل صدها ساعت مصاحبه با کسانی است که زندگی‌شان را پشت فرمان می‌گذرانند.

شعار پروژه DriverFirst یا اول راننده بود. تیم طراحی به جای اینکه پشت میزهای خود بنشینند و نقشه بکشند، به تعمیرگاه‌‌ها و انجمن‌های صنفی رفتند و از رانندگان پرسیدند: «چه چیزی در کامیون فعلی‌تان شما را آزار می‌دهد؟»

نتیجه این تحقیقات میدانی شگفت‌انگیز بود؛ رانندگان از دکمه‌های دور از دسترس، صدای باد داخل کابین و کمبود فضا گلایه داشتند. اینترنشنال تمام این بازخوردها را در LT اعمال کرد. دسته دنده که در مدل‌های قدیمی فضای بین صندلی‌ها را اشغال می‌کرد، به ستون فرمان منتقل شد تا رفت ‌و آمد در کابین راحت‌تر شود.

داشبورد نیز طوری طراحی شد که راننده برای رسیدن به کلیدها نیازی به خم شدن نداشته باشد. LT ثابت کرد که یک سازنده غول‌پیکر صنعتی می‌تواند انعطاف ‌پذیر باشد و به جای دیکته کردن طراحی، شنونده نیازهای واقعی باشد.

مهندسی آیرودینامیک؛ رقص هماهنگ با باد

اما راحتی راننده تنها نیمی از ماجرا بود؛ مدیران شرکت‌های حمل‌ونقل به دنبال کاهش مصرف سوخت بودند. مهندسان اینترنشنال، مدل LT را به تونل باد بردند و با وسواسی دیوانه‌وار روی تک‌تک انحناها کار کردند. هدف، شکست دادن مدل قبلی یعنی پرو استار بود که خود یکی از آیرودینامیک‌ترین‌های زمانش بود. نتیجه تلاش‌ها، بهبود ۷ درصدی مصرف سوخت نسبت به پرو استار بود که در مسافت‌های طولانی سالانه، هزاران دلار صرفه‌جویی برای مالکان به همراه داشت.

کاپوت با شیب تندتری طراحی شد و فاصله بین سپر و بدنه به حداقل رسید تا هوا بدون گیر کردن از روی بدنه عبور کند. طراحی جدید آینه‌ها نه تنها مقاومت هوا را کم کرد، بلکه دید راننده را به طرز چشمگیری بهبود بخشید.

جالب است بدانید که با وجود ابعاد عظیم این کشنده کلاس ۸، شعاع دید و نقاط کور آن به قدری کاهش یافت که رانندگان تست درایو می‌گفتند کنترل آن در محیط‌های شلوغ بارگیری، به چابکی و راحتیِ هدایت یک کامیونت پخش شهری شده است. این یعنی ترکیب قدرت یک غول جاده‌ای با تسلط بی‌نظیر بر اطراف.

قلب تپنده؛ بازگشت اعتماد با موتورهای جدید

زیبایی ظاهری و آیرودینامیک عالی، بدون داشتن قلبی سالم، نمی‌توانست لکه ننگ موتورهای مکس‌فورس (MaxxForce) را پاک کند. نوی استار این درس را به سختی آموخته بود. بنابراین در مدل LT، آن‌ها استراتژی جدیدی را پیش گرفتند: استفاده از بهترین‌های بازار.

اینترنشنال با آغوش باز به سراغ کمپانی کامینز (Cummins) رفت و موتور افسانه‌ای X15 را به عنوان گزینه اصلی روی LT نصب کرد. این حرکت هوشمندانه، پیامی واضح به بازار داد؛ ما دیگر روی تکنولوژی‌های اثبات ‌نشده ریسک نمی‌کنیم. رانندگان قدیمی که عاشق صدای موتورهای کامینز بودند، دوباره با خیال راحت به سمت این برند برگشتند.

اما این پایان ماجرا نبود، مهندسان اینترنشنال دست به کار شدند و موتور اختصاصی خودشان به نام A26 را معرفی کردند. این موتور ۱۲.۴ لیتری، بر اساس بلوک موتورهای MAN آلمان طراحی شده بود و هدفش ارائه سبک‌ترین وزن در کلاس خود بود.

موتور A26 با مصرف سوخت کمتر و کارکرد نرم‌تر، گزینه‌ای مناسب برای بارهای سبک‌تر و مسیرهای کفی شد. ترکیب این موتورها با گیربکس‌ های اتوماتیک ایتون (Eaton)، تجربه‌ای از رانندگی را خلق کرد که در آن تعویض دنده‌ها به نرمی یک خودروی سواری انجام می‌شد، نه یک تریلی ۴۰ تنی خشن.

اوج تکامل فنی LT در سال ۲۰۲۲ با معرفی پلتفرم S13 Integrated رقم خورد. این پیشرانه که حاصل همکاری مشترک نوی استار با گروه تراتون (مالک اسکانیا و مان) است، آخرین میخ را بر تابوت مشکلات قدیمی کوبید. موتور S13 با حذف سیستم‌های پیچیده بازگردانی گاز اگزوز (EGR) و استفاده از تکنولوژی اسکانیا، نشان داد که اینترنشنال LT حالا به بلوغ کامل رسیده و می‌تواند تنه به تنه رقبای اروپایی و آمریکایی بزند.

تکنولوژی و ایمنی؛ وقتی سنت با مدرنیته ترکیب می‌شود

اینترنشنال LT فقط یک غول آهنی قدرتمند نبود، بلکه به مغزی متفکر مجهز شد. نوی استار سیستم ایمنی پیشرفته Bendix Wingman Fusion را به عنوان استاندارد روی این مدل عرضه کرد. این سیستم با استفاده از رادار و دوربین، جاده را اسکن می‌کند و در صورت تشخیص خطر تصادف یا انحراف از مسیر، به طور خودکار ترمزها را فعال می‌کند.

این ویژگی برای رانندگانی که ساعت‌ها در جاده‌های یکنواخت رانندگی می‌کنند، مثل یک فرشته نگهبان عمل می‌کند و خستگی ناشی از تمرکز مداوم را کاهش می‌دهد. علاوه بر ایمنی فعال، سیستم عیب‌یابی از راه دور On Command Connection انقلابی در نگهداری این کامیون‌ها ایجاد کرد.

تصور کنید که کامیون شما قبل از اینکه قطعه‌ای خراب شود و شما را در جاده بگذارد، به مرکز هشدار دهد. این سیستم با تحلیل داده‌های موتور به صورت زنده، به مدیران ناوگان اجازه می‌دهد تا قبل از وقوع فاجعه، ماشین را برای سرویس فراخوان کنند. این سطح از هوشمندی، مدل LT را از یک کامیون سنتی به یک پلتفرم هوشمند لجستیکی تبدیل کرد که زمان خواب خودرو را به حداقل می‌رساند.

جمع‌بندی؛ عقابی که دوباره اوج گرفت

امروز که به گذشته نگاه می‌کنیم، مدل LT فراتر از یک تغییر نسل ساده در خط تولید نوی استار بود؛ این پروژه حکمِ بقا را داشت. اینترنشنال با معرفی LT ثابت کرد که شکست‌های گذشته پایان راه نیستند، بلکه درس‌هایی گران‌بها برای ساخت آینده‌اند.

آمار فروش نشان می‌دهد که این استراتژی جواب داده است؛ LT توانست سهم بازار از دست رفته را از رقبای سرسختی مثل فریت‌لاینر کَسکِدیا پس بگیرد و دوباره به انتخاب اول بسیاری از ناوگان‌های بزرگ حمل‌ونقل آمریکای شمالی تبدیل شود.

اکنون اینترنشنال LT نه به عنوان جانشین پرواستار، بلکه به عنوان یک استاندارد مستقل در کلاس ۸ شناخته می‌شود. ترکیبی از راحتی راننده، مصرف سوخت اقتصادی و پلتفرم‌های هوشمند تعمیر و نگهداری، آن را به یک ابزار کار بی‌نقص تبدیل کرده است. چه مالک یک کامیون تک باشید و چه مدیر یک ناوگان با صدها کشنده، LT به شما وعده می‌دهد که زمان بودن در جاده را به حداکثر و زمان بودن در تعمیرگاه را به حداقل برساند. بازگشت عقاب اینترنشنال به اوج، نشان داد که در صنعت خشن حمل‌ونقل، گوش دادن به صدای مشتری قدرتمندترین موتور محرک است.

حالا نوبت شماست؛ اگر حق انتخاب داشتید، برای جاده‌های طولانی و کفی، کدام سبک را ترجیح می‌دادید؟ نرمی و فضای دلبازِ کشنده‌های دماغ‌دار آمریکایی مثل اینترنشنال LT، یا تکنولوژی و چابکی مدل‌های اروپایی؟ نظرات و دلایل خود را در بخش کامنت‌ها برای ما و سایر علاقه‌مندان به دنیای ماشین سنگین بنویسید.